Jakie właściwości ma olejek magnezowy?

Magnez to składnik potrzebny dla własnego zdrowia. Jego deficyt może przejawiać się na mnóstwo rodzajów: kurczami mięśni, nadwyrężeniem, poczuciem smutku, zwiększonym ciśnieniem krwi, schorzeniami świadomości itp. Doskonałym sposobem na dopełnienie deficytu magnezu jest wykorzystywanie olejku magnezowego. Olejek taki możesz zakupić bądź przygotować samemu. Ma on mnóstwo ważnych wartości: zmniejsza ból stawów, umożliwia usypianie oraz odświeża oddech.

Czym jest olejek magnezowy?

Olejek magnezowy jest to 32% hydrologiczny płyn soli magnezowej. Nieraz jest nazywany oliwką magnezową, gdyż ma płynną, tłustą spoistość. Niezwykle dokładnie rozpuszcza się po skórze. Wykorzystywany jako antyperspirant likwiduje nieprzyjemny zapach pach oraz stóp, natomiast antybakteryjne właściwości tworzą szkodliwe miejsce dla mikroorganizmów. Nadaje się do używania jako olejek do masażu cierpiących mięśni. Olejek magnezowy wspomagająco jest wykorzystywany w pielęgnacji skóry trądzikowej na plecach oraz dekolcie.

Olejek magnezowy – wykorzystanie

Wyciąg z magnezem może być wykorzystywany poprzez wszystkich, jacy mają kłopot z dostarczeniem magnezu z posiłkiem bądź pragną ponadto wesprzeć odnowę organizmu. Docenią go osoby borykające się z rozmaitymi kłopotami skórnymi oraz wymagające odprężenia. Wmasowany w skórę, efektywnie walczy ze zbytnim łuszczeniem się oraz swędzeniem. Dzięki właściwościom antybakteryjnym efektywnie likwiduje podrażnienia powstałe w efekcie trądziku bądź stanów zapalnych związanych z uszkodzeniem skóry. W czasie wiosenno-letnim przydatny jest dla uczuleniowców – walczy z symptomami swędzenia skóry oraz pojawiającymi się na skórze krostami uczuleniowymi.

Olejek magnezowy właściwości

Używanie oliwy magnezowej ma multum korzyści. Stosowanie na skórę kosmetyku pozwoli na wejście do organizmu dużych ilości magnezu, na jakiego deficyty niezwykle niejednokrotnie cierpimy. Jakie są funkcjonalne wykorzystanie oraz ważne wartości produktu. Może być wykorzystywany w celu ujednolicenia brzydkiego zapachu stóp oraz pach. Na jego korzyść wskazuje to, iż jest dość nieszkodliwy, naturalny oraz zapewnia istotnych jonów magnezu. Jest wolny od trujących związków rakotwórczych dodawanych do kosmetycznych dezodoryzatorów. Zachowuje świeżość poprzez pełną dobę oraz nie zatyka gruczołów potowych. Nie pozostawia om śladów na ubraniu. Do tego jest bezzapachowy oraz Działa antybakteryjnie tworząc szkodliwe środowisko dla mikroorganizmów. Można stosować go, jako środka na obolałe mięśnie oraz dodatku do zabiegów kojących, dodatkowo nadaje się do używania, jako olejek do masażu. Można robić z jego dodatkiem płukanki do zwilżania nóg. Idealnie pomaga dbać o skórę trądzikową, szczególnie w miejscach takich jak dekolt lub plecy.

 

 

Lukrecja – co to za roślina?

Słodkie kłącze – lukrecja

Bylina należy do rodziny bobowatych, jest więc kuzynką grochu, fasoli i soczewicy. Lukrecja jest słodsza od cukru nawet 50 razy. Łacińska nazwa rośliny to zbitek greckich słów – „glyks” znaczy słodki a „rhiza” oznacza korzeń. Słodka roślina pochodzi z Bliskiego Wschodu oraz z Południowo-Wschodniej części Europy. Pierwsze wzmianki o roślinie pochodzą z tekstów Hipokratesa. Od wieków była wykorzystywana w ziołolecznictwie. Już Cesarz Shen Nung (3000 lat p.n.e.) doceniał jej właściwości lecznicze, roślina jest uznawana także w ajurwedzie. Dzisiaj stosujemy ją również w przemyśle spożywczym oraz w kosmetyce. Po przekrojeniu korzeń lukrecji ma barwę żółtą, skóra jest koloru brązowego. Po wysuszeniu kłącza są bardzo twarde, przypominają kawałki drewienek. Zmielone ziele rozpuszcza się częściowo w wodzie nadając jej słodki smak.

Pozamedyczne zastosowanie lukrecji

Chyba każdy z nas kojarzy czarne jak smoła lukrecjowe cukierki. Z anyżem lukrecja tworzy bardzo aromatyczne połączenie, ten duet często wykorzystywany jest właśnie w przemyśle spożywczym. Ekstrakt z korzeni rośliny dodawany jest do piwa Guinness, likieru Sambuca oraz do Uzo. Niektórzy producenci wyrobów tytoniowych dodają lukrecję do aromatyzowania papierosów.

Lukrecja w ziołolecznictwie

Nie da się mówić o roślinie bez podkreślenia jej właściwości prozdrowotnych. Bylina zawiera wiele związków, które są biologicznie czynne. Najważniejsze są saponiny trójterpenowe (glicyryzyna), fitosterole oraz izoflawony. Oprócz tego w roślinie znajdziemy hydroksykumaryny, związki żywicowe, sole mineralne oraz kwasy. Surowcem lekarskim jest korzeń wraz z rozłogami. Wykazuje działanie:

– wykrztuśne,

– moczopędne,

– przeciwzapalne,

– przeciwalergiczne,

– rozkurczowe,

– pobudza mechanizmy obronne,

– wzmacnia korę nadnerczy,

– obniża poziom trójglicerydów we krwi.

Z racji tego, że saponiny spożyte w nadmiernych ilościach mogą powodować wzrost ciśnienia należy zachować ostrożność w ich spożyciu. Mając to na uwadze przy suplementacji lukrecją należy wybierać preparaty o standaryzowanej ilości glicyryzyny na 1% – na przykład lukrecja GDL. Suplementy z lukrecji stosowane są pomocniczo przy chorobie wrzodowej żołądka, ponieważ roślina wykazuje silne działanie przeciwbakteryjne. Badania wykazały, że związki terpenowe skutecznie eliminują oraz ograniczają rozrost bakterii Helicobacter pylori. Oprócz stosowania w chorobie wrzodowej, preparaty mogą być pomocne w problemach w obrębie układu oddechowego. Działanie wykrztuśne przynosi ulgę przy uporczywych przeziębieniach, łagodzi kaszel oraz hamuje rozwój bakterii w jamie ustnej.

 

 

Czym jest ajuwerda?

Detoksykacje organizmu, pozbywanie się złogów artykułów przemiany materii lub zwykłe techniki leczenia to bardzo efektywne techniki na odpowiedniejsze nastawienie oraz poprawę stanu zdrowia. Jeszcze więcej osób czerpie z klasycznych form, jakie zapewniają niesamowite rezultaty. Jedną spośród tychże, jakie obecnymi czasy uzyskały bardzo wielu wielbicieli jest ajurweda.

Czym jest ajuwerda?

Ajurweda to medyczno-metafizyczna praktyczna informacja o uzdrawianiu, rodzicielka wszystkiej sztuki leczenia oraz równocześnie filozofia sztuki życia. Jej podstawą jest racjonalne dążenie człowieka do całkowitej stabilności na poziomie ciała, ducha oraz umysłu. Ajurweda pokazuje nam, jak żyć przestrzegając ową prawdziwą stabilność. Pomaga nam rozumieć siebie, lecz także otoczenie, w jakim przebywamy. Jest to zatem układ teoretyczny zajmujący się naturą, zamiarem oraz sensem człowieczego istnienia. W wedyjskiej wiedzy zamiarem życia jest samopoznanie bądź samospełnienie tj. adaptacja niebiańskiej świadomości oraz pokazywanie owej boskości w normalnym życiu. Dolegliwości psychiczne ajurweda leczy poprzez używanie jogicznych praktyk wewnętrznego rozwoju jak kontemplacja lub recytacja mantr. Ajurwedyjski pogląd o umyśle wywodzi się z filozofii jogi oraz jej poznania rozmaitych poziomów świadomości. Ajurwedyjska oraz jogiczna psychologia były poprzez większą część czasu podobne do siebie. Dzisiejsze rozbieżności powstają bardziej z niewiedzy pozostałej dziedziny jak w wypadku zachodnich nauczycieli jogi, aniżeli samych rozbieżności pomiędzy owymi systemami.

Zioła ajurwedyjskie

Wyjątkowe miejsce wśród ajurwedyjskich środków medycznych zajmują zioła. Działają one na organizm oczyszczająco, odżywczo oraz stymulująco, zapobiegając dolegliwościom oraz zmniejszając symptomy wielu długotrwałych zaburzeń. Ajurwedyjskie zioła nie mają substytutów w medycynie zachodniej. Są to zazwyczaj specjalistyczne środki, jakie tworzą kompozycję wielu ziół bądź zawierają ekstrakty z roślin. Dzisiejsze badania pokazują, iż znajdują się w nich czynne związki, jakie mają niezliczone właściwości, m.in. przeciwzapalne, antyoksydacyjne, immunostymulujące, przeciwdepresyjne, i chociażby przeciwnowotworowe.

Ajurweda – wyzdrowienie

Jeden spośród zabiegów ajurwedycznych polega na wprowadzeniu do obu kanałów nosowych wacika z wywarami roślinnymi. Ich opary przedostają się do zatok nosowych oraz czołowych, co stymuluje pracę umysłu oraz organów zmysłów: wzroku, słuchu, węchu. W tenże sposób leczy się uciski głowy, problemy z uwagą oraz pamięcią. Dopiero po wyczyszczeniu organizmu profesjonalista przepisuje środki ziołowe bądź mineralne, jakie mają wesprzeć w przywróceniu naturalnej stabilności ciała oraz umysłu. Skład każdej kompozycji zdrowotnej wybierany jest samodzielnie. Poza stworzeniem medykamentu, specjalista daje choremu szczegółowych informacji dotyczących trybu życia, rekomendowanej diety oraz aktywności ruchowej.